شهید شد!

دلنوشته ای به مناسبت سالروز شهادت اولین پرستار مدافع سلامت؛ نرجس خانعلی زاده

وَلاتَحْسَبَنَّ الّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ الله ِ اَمْواتاً بَلْ اَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُون (سوره مبارکه آل عمران، آیه ١۶٩)

در آیه‌ی کریمه، بحث [صرف] زندگی پس از حیات دنیا نیست که در آن عالم، همه‌ی مخلوقات دارای نفس انسانی زنده هستند، بلکه شرف بزرگ شهدا، «حیات عند الرب» و ورود در «ضیافة الله» است [١]. شهید در راه حق و هدف الهی را نتوان با دیدگاه امکانی به مقام والای آن پی‌برد؛ که ارزش عظیم آن، معیاری الهی و مقام والای این دید ربوبی لازم دارد. و نه تنها دست ما خاک نشینان از آن و این کوتاه است، که افلاکیان نیز از راه یافتن به‏‎ ‎‏کنه آن عاجزند… قلم اینجا رسید و سر بشکست. و ما بازماندگان و عقب‌افتادگان‏‎ ‎‏در آرزوی آن و این باید روز شماری کنیم، و حسرت شهادت و شهید و شهید پروران‏‎ ‎‏این‌چنانی را، که با ایثار ثمر‌ی حیات خود عاشقانه به این شهیدان شاهد افتخار می‌کنند، به‏‎ ‎‏گور بریم [۲].

غرض متن و نویسنده، کلیشه‌ی مقایسه‌ی رشادت رزمندگان جنگ تحمیلی و مدافعان سلامت در جهت بالابردن ارزش هرکدام، نبوده و نیست؛ اما بعد از خواندن عباراتی نظیر عبارات پاراگراف قبل، ناخودآگاه از خودمان می‌پرسیم: کدام شهید!؟ و تعبیر دقیق امام مشخص می‌کند هر آن کس که سرمایه‌ی اصلی خود، یعنی جان خود را در راه حق و هدف الهی صرف می‌کند. و اتفاقی که امروز در مراکز درمانی در حال رخ دادن است، غایت اهداف الهی، یعنی تلاش برای حفظ جان مردم بوده و عامل این مهم، کادر درمان و مخصوصا پرستاران هستند.

درست در روزگاری که در برخی مراکز درمانی -اعم از خصوصی و غیرخصوصی- با هدف فراهم آوردن آرامش روانی و آسایش جسمی بیمار، سعی در حداکثر ساختن جلوات ظاهری پرستاران دارند، از دل این قشر، «شهید» بیرون می‌آید. بی‌انصافی است اگر با شتاب‌زدگی، رشادت پرستاران در این یک سالگی همه‌گیری کرونا را، وظیفه ناشی از شغل آن‌ها بدانیم، چرا که به نقل از مسئولین پرستاری وزارت بهداشت، در همین شرایط، با 6 هزار مرخصی استعلاجی و انصراف از کار هزاران پرستار مواجه هستیم. و آن‌هایی امروز در خط مقدم مواجهه با کرونا در مبارزه هستند که عشق‌شان، همان هدف الهی، یعنی حفظ جان مردم و یا کاهش درد آن‌هاست. و این اتفاق، علاوه بر نیاز به دانش و تخصص پرستاری، به مرافقت و مدارا با بیمار نیاز دارد و نه پوشش و آرایش خاص!

امروز و در سالروز شهادت اولین پرستار مدافع سلامت، خانم نرجس خانعلی زاده؛ کادر درمان، حدود ۳۰۰ شهید تقدیم این خاک کرده‌اند که بنابر اعلام مریم حضرتی [معاون پرستاری وزارت بهداشت]، حدود یک‌سوم آن‌ها، پرستار بوده‌اند. شاید اگر از این ۱۰۰ شهید عزیز و پرستارانی که هم‌اکنون در مراکز درمانی، نفس به نفس بیماران کرونایی زندگی می‌کنند، بپرسیم: اگر چنین خطری را پیش‌بینی می‌کردید، باز هم همین مسیر را انتخاب می‌کردید، کمتر کسی باتردید جواب مثبت می‌داد و اکثرا با قوت همین راه را انتخاب می‌کرند. چراکه عشق و علاقه‌ی آنان به این امر، چیزی نیست که با ترس و نگرانی از بین برود.

اتفاقی که در این مدت یکساله برای این قشر عزیز رخ داده، یک انقطاع و بریدگی عجیب از دنیاست. یک نوع تقوای خاص، بحث دقیقا بر سر عدم وابستگی و تعلق به دنیاست. آن‌جا که پرستار، در نزدیک‌ترین حالت ممکن به بیمار مبتلا به کرونا به او رسیدگی می‌کند، با او حرف می‌زند، او را نوازش می‌کند، او را به آغوش می‌کشد و با همین‌ها، درد او را تسکین می‌دهد، وابستگی خود به تمام تعلقات دنیا را به حداقل رسانده و با اعتقاد قلبی به کار خود مشغول می‌شود.

هرچند تقدس حرفه پرستاری، پیش از این ثابت شده است اما در همین مدت یکساله و حتی کمتر، این عزیزان پتانسیل طی مسیری را کسب کرده‌اند که امام امت، آرزوی آن‌ را داشتند و آماده‌ی لقای الهی و شهادت شدند. و اگر جامعه‌ی عزیز پرستاری و مسئولین تصمیم‌گیر این حوزه متوجه این ظرفیت باشند، در عوض پرداخت به حواشی نه‌چندان مهم، توجه و تمرکز ذهن و امکانات خود را در راستای توسعه‌ی صحیح این حرفه‌ی مهم بکار خواهند گرفت.

پانویس

منابع

  1. صحیفه امام، جلد ۱۸، صفحه ۳۲۵
  2. صحیفه امام، جلد۱۸، صفحه ۷۴

 

نوشته های مرتبط

فرم ورود به سایت هسته سلامت مرکز رشد

ابتدا باید وارد حساب کاربری خود شوید